neguko ostoak

Errespetuz lehertzen ditut

bihar edo etzi edo geroxeago              

beren ohantzean bilduko nauten             

hosto ixilduak....             

M. Erdozintzi

Se ha desnudado el bosque

hoja a hoja.

Están todas sobre el suelo                                           

y al pisarlas

crujen crispadas, se rompen, se vuelven barro.

Barro.

Hace frío,

y las ramas heladas tejen su malla contra el cielo.

El monte

sobrecogido en un silencio desolado

observa la estación.

Sin esperanza se suceden los minutos

naturalmente

uno tras otro

con mucho respeto.

Basoa biluztu da hostoz hosto        

Pilatu dira lurrean

eta zanpatzen dituzun batera

puskatu, suminduta kraskatu egiten dira, buztina izan   arte.

Buztina.

Hotza dago,

eta zeruaren aurrean beren sarea ehuntzen dute adar izoztuek.

Mendiak

bere desolazio isilean hunkiturik

aroa behatzen du.

Minutuak itxaropenik gabe igarotzen dira

naturaltasunez

bata bestearen atzean

begirune handiz.

Jose Angel Valenteren olerki bat.

Serán ceniza...»

Cruzo un desierto y su secreta
desolación sin nombre.
El corazón
tiene la sequedad de la piedra
y los estallidos nocturnos
de su materia o de su nada.

Hay una luz remota, sin embargo,
y sé que no estoy solo;
aunque después de tanto y tanto no haya
ni un solo pensamiento
capaz contra la muerte,
no estoy solo.

Toco esta mano al fin que comparte mi vida
y en ella me confirmo
y tiento cuanto amo,
lo levanto hacia el cielo
y aunque sea ceniza lo proclamo: ceniza.

Aunque sea ceniza cuanto tengo hasta ahora,
cuanto se me ha tendido a modo de esperanza.

Hona hemen nire itzulpena:

“Errautsa da...”

Basamortua eta bere izengabeko

desolazio sekretua igarotzen dut.

Bihotzak

harriaren lehortasuna

eta bere lehengaia edo ezerezaren

gaueko leherketak ditu.

Halere, urrutiko argi bat dago

eta bakarrik ez nagoela badakit;

nahiz eta honenbeste eta honenbeste ondoren

heriotzaren kontra

pentsamendu bakarra ez izan,

ez nago bakarrik.

Nerekin bizitza partekatzen duen eskua ukitzen dut

eta horretan baieztatzen dut nire burua

eta maitatzen dudan guztia haztatzen dut,

zerura jasotzen dut

eta errautsa izan arren aldarrikatzen dut: errautsa.

Orain arte daukadan guztia errautsa izan arren,

luzatu zitzaidana itxaropenaren modura.

SAN DONATO / BERIAIN / BERAIN

Monte solo hay uno, pero parece tener muchos nombres.

Le han llamado San Donato porque en honor de este santo y de San Cayetano se erigió su ermita.

Le han llamado Beriain por una confusión con el término del mismo nombre de la cendea de Galar.

Pero su verdadero nombre, ¡oh ignorantes!, es Berain.

Y creíais que ya lo sabíais todo...

Es un monte que a mi me encanta. Visto de frente, desde la parte de Etxarri o de Arbizu, tiene un aire alpino de monte verdadero, como la quilla de un gran paquebote puesto del revés.

Visto de perfil, desde el valle de la Sakana, parece la cabeza de un gran simio, quizás un agresivo mandril.

Desde la plataforma superior, rodeado de barranco por todos los lados, parece un inmenso portaviones al que solo se puede llegar volando. Pero se puede subir y bajar. He aquí el intenario:

Lehenengo orduan, Arbizutik ateratzen den errepidetik, itsasontziaren gila erraldoiak goizeko lehenengo eguzkiaren izpiak hartzen ditu gogoz.

Bizpahiru kilometro ondoren Unanura desbideratzen gara. Orain mandrilaren muturra ikusgai dugu.

Unanuan sartu ondoren, elizatik gora goaz, pinudi bat zeharkatu, eta langa batetara ailegatzen da. Kotxea Unanun, hemen edo goiko iturriraino eraman daiteke. Guk langaren bestaldean utzi dugu eta hamaiketan abiatzen gara.

Iturrira laister ailegatzen da, 5 minututan. Hemendik bidexka hartzen da gora eta...

Pagoen artean azkar hartzen du altuera. Ur depositoa aurkitzen da hamar minutu baino lehen. 

Ateratzen da zuhaitzen artetik eta ikusi daiteke aurrean itxaroten duen aldapa gogorrak.

Hau da zatirik neketsuena. Bideak marrazten dituen zetek ez dute aldapa gehiegi arintzen.

 

Ordu batean goian gaude. Belardi leunak goraino eramango gaitu.

Hori bai, amildegira hurbiltzen naiz Egiarreta begiratzeko (fondoan dagoena, ia harkaitzaren parean)

 Tontorrera 1:20. Ikusi hor Errealeko kamiseta.
Beste aldean Andiako mendikatea urruntzen da. Fondoan Pirineoak elurturik.

Hamabietakoa egin behar da, eta honetarako ermitara.

 Jaisteko orduan gazta ekologikoa erosteko aukera probezten dugu hemen. Pistan bertan ikusiko duzue granja honetan.

Hurrengo arte.

Arangoiti 2011-01-09

Eguraldia zalantzan izan arren hurbildu gara Leire monastegira Arangoiti egiteko asmoz.

10:30 abiatu ginen,  bertatik ekialdera ateratzen den pistatik.

10 minutu ibili ondoren bide zidorra aldapatsua hartu eta hasten gara pagoen eta arteen babesean izerditan gora.

Poliki eta berriketan goaz eta mila metroko altuera pasa ondoren primerako begiratokia topo egiten dugu.

Mendiaren harkaitz harrigarriak ondoan ditugu eta azpian, ñimiñoa, abadia. 

Hamar minutu beranduago portura ailegatzen gara (ordu bat eta hamar)

Ezkerrera hartuz, beste berrogei minutu goratik gelditzen zaigu tontorreraino. Lainotuta dago, baina aldapa handirik gabeko ibilalditxoa atsegina egiten zaigu.

Argi dorre honetara iristen garenena bakarrik ordu laurden gehiago falta zaigu

Azkenean Arangoitiko gaina zapaltzen dugu, antenaz josita (ordu bat berrogei eta hamar minutu)
  

Tontorrean hamaiketako legea egin ondoren behera goaz bide beretik.

Ordubitako kanpaiak monastegian jotzen dituztenean aparkalekura heltzen gara. Portatu da berriro eguraldia!! Ea orain babarrunak jaten ditugun!!

Tuturre

Gaur goizean Tuturrera igo naiz Intzatik. Eliza pasa ondoren, beti eskerretara hartuz, porlanezko pista batek  eraman nau Elizalde baserriraino, Zamargiñenea ondoan, non pista kaskarragoa bihurtzen den. Hor utzi dut kotxea.

11:30etan oinez abiatu naiz. Eguraldi epela zegoen eta haizetsua. Beste berrehun m. oraindik pistatik egin eta azken baserri batetara ailegatzen da.

Segituan amaitzen da hemen pista. Ezkerreko bidea hartuz bidezidor azkarra hasten da igotzen, pagoen artean. Hasieran bidea lokatzaz beteta izan arren, ordu laurdena ibili ondoren garbiagoa bilakatzen da,  eta beti ekialderantz jarraituz hezi batekin topo egiten dugu, non bidea gora hasten den zetak marraztuz. Bidea gero eta nabarmenagoa da.

900 m. gainditu ondoren eta harkaitza erraldoi batzuk atzean utziz Aginagako iturrira ailegatzen gara (1:15 ordu), benetan zoragarria, ur garbia harrizko kaikuan. Neguan egarriak gutxi estutzen badu ere, ez dut abagunea pasatzen uzten Aralarko ura dastatu gabe. 

Hemendik aurrera uzten da basoa eta belardietatik altuera irabazten da, aterpe-begiratoki honetatik pasatuz: 

Ongi ikusten dira Mailoak aurrez aurre, Balerdi bere mole harrigarria bailaran sartuz.  

Azpian Betelu eta Arribe eta baserriz zipriztinduriko arana.

Ikuspegi zabala mantentzen da belardi hauetatik igotzen den bitartean. Horra hor, adibidez, Errazkin herrixka

Altuera irabazten dudan neurrian haizea gero eta bortizkiago jotzen du. 

Tuturretik jaisten den hegitik gora belardiz belardi Abateko Lepora iritsi naiz (1121m. 1:45)

eta malda berbera jarraituz laister Tuturreren gaina (1282 m. 2 ordu) zapaltzen dut, buzoia eta amanitamuskaria hor bertan aurkituz