Jose Angel Valenteren olerki bat.

Serán ceniza...»

Cruzo un desierto y su secreta
desolación sin nombre.
El corazón
tiene la sequedad de la piedra
y los estallidos nocturnos
de su materia o de su nada.

Hay una luz remota, sin embargo,
y sé que no estoy solo;
aunque después de tanto y tanto no haya
ni un solo pensamiento
capaz contra la muerte,
no estoy solo.

Toco esta mano al fin que comparte mi vida
y en ella me confirmo
y tiento cuanto amo,
lo levanto hacia el cielo
y aunque sea ceniza lo proclamo: ceniza.

Aunque sea ceniza cuanto tengo hasta ahora,
cuanto se me ha tendido a modo de esperanza.

Hona hemen nire itzulpena:

“Errautsa da...”

Basamortua eta bere izengabeko

desolazio sekretua igarotzen dut.

Bihotzak

harriaren lehortasuna

eta bere lehengaia edo ezerezaren

gaueko leherketak ditu.

Halere, urrutiko argi bat dago

eta bakarrik ez nagoela badakit;

nahiz eta honenbeste eta honenbeste ondoren

heriotzaren kontra

pentsamendu bakarra ez izan,

ez nago bakarrik.

Nerekin bizitza partekatzen duen eskua ukitzen dut

eta horretan baieztatzen dut nire burua

eta maitatzen dudan guztia haztatzen dut,

zerura jasotzen dut

eta errautsa izan arren aldarrikatzen dut: errautsa.

Orain arte daukadan guztia errautsa izan arren,

luzatu zitzaidana itxaropenaren modura.