Monte solo hay uno, pero parece tener muchos nombres.
Le han llamado San Donato porque en honor de este santo y de San Cayetano se erigió su ermita.
Le han llamado Beriain por una confusión con el término del mismo nombre de la cendea de Galar.
Pero su verdadero nombre, ¡oh ignorantes!, es Berain.
Y creíais que ya lo sabíais todo...
Es un monte que a mi me encanta. Visto de frente, desde la parte de Etxarri o de Arbizu, tiene un aire alpino de monte verdadero, como la quilla de un gran paquebote puesto del revés.
Visto de perfil, desde el valle de la Sakana, parece la cabeza de un gran simio, quizás un agresivo mandril.
Desde la plataforma superior, rodeado de barranco por todos los lados, parece un inmenso portaviones al que solo se puede llegar volando. Pero se puede subir y bajar. He aquí el intenario:
Lehenengo orduan, Arbizutik ateratzen den errepidetik, itsasontziaren gila erraldoiak goizeko lehenengo eguzkiaren izpiak hartzen ditu gogoz.
Bizpahiru kilometro ondoren Unanura desbideratzen gara. Orain mandrilaren muturra ikusgai dugu.
Unanuan sartu ondoren, elizatik gora goaz, pinudi bat zeharkatu, eta langa batetara ailegatzen da. Kotxea Unanun, hemen edo goiko iturriraino eraman daiteke. Guk langaren bestaldean utzi dugu eta hamaiketan abiatzen gara.
Pagoen artean azkar hartzen du altuera. Ur depositoa aurkitzen da hamar minutu baino lehen.
Ateratzen da zuhaitzen artetik eta ikusi daiteke aurrean itxaroten duen aldapa gogorrak.
Hau da zatirik neketsuena. Bideak marrazten dituen zetek ez dute aldapa gehiegi arintzen.
Ordu batean goian gaude. Belardi leunak goraino eramango gaitu.
Hori bai, amildegira hurbiltzen naiz Egiarreta begiratzeko (fondoan dagoena, ia harkaitzaren parean)
Beste aldean Andiako mendikatea urruntzen da. Fondoan Pirineoak elurturik.
Hamabietakoa egin behar da, eta honetarako ermitara.
Hurrengo arte.
No hay comentarios:
Publicar un comentario