domingo, 23 de enero de 2011

neguko ostoak

Errespetuz lehertzen ditut
bihar edo etzi edo geroxeago              
beren ohantzean bilduko nauten             
hosto ixilduak....             
M. Erdozintzi

Se ha desnudado el bosque
hoja a hoja.
Están todas sobre el suelo                                           
y al pisarlas
crujen crispadas, se rompen, se vuelven barro.
Barro.
Hace frío,
y las ramas heladas tejen su malla contra el cielo.
El monte
sobrecogido en un silencio desolado
observa la estación.
Sin esperanza se suceden los minutos
naturalmente
uno tras otro
con mucho respeto.


Basoa biluztu da hostoz hosto        
Pilatu dira lurrean
eta zanpatzen dituzun batera
puskatu, suminduta kraskatu egiten dira, buztina izan   arte.
Buztina.
Hotza dago,
eta zeruaren aurrean beren sarea ehuntzen dute adar izoztuek.
Mendiak
bere desolazio isilean hunkiturik
aroa behatzen du.
Minutuak itxaropenik gabe igarotzen dira
naturaltasunez
bata bestearen atzean
begirune handiz.

No hay comentarios:

Publicar un comentario